100 Days of Artizt : Beautiful journey

ไม่พูดพร่ำ ทำเพลง ขอเล่านิทานเรื่องนึงก่อนละกัน

........... นิทานของชั้น มันมีอยู่ว่า ....

ชั้นเสียใจ จากคนหนึ่งคน  คนๆนั้นเป็นคนที่ชั้นรักอย่างบริสุทธิ์ใจ
ชั้นไม่เคยคาดหวังอะไรจากตัวเธอเลยนะ ...

" พริม Chopperkung "

ตลอดเวลาที่เราคบกัน...ชั้นมักจะเฝ้ามองเธอ
คอยเฝ้าดูความเป็นไปของเธออยู่เรื่อยๆ
มันคงเป็นนิสัยของชั้น เวลาตกหลุมรักใคร
หรือ ชอบใครแล้วละมั้งที่ต้องทำแบบนั้นอยู่เสมอ

ชั้นทำแบบนี้ตั้งแต่เจอเธอครั้งแรก จนกระทั่งเราคบกันเป็นแฟน

ระหว่างนี้ ความทรงจำดีๆระหว่างเรา ก็เกิดขึ้นมากมาย...ซึ่งจำแนกได้ดังนี้นะ ชะเอิงเอย

- เชื่อม่ะครั้งแรกที่ชั้นรู้จักเธอในบอร์ดวันพีช ชั้นคิดว่าเธอเป็นผู้ชาย
- ครั้งแรกที่เจอเธอ ชั้นก็คิดว่าเธอหน่ะ เป็นเด็กเอ๋อ หน้าตาจืดๆ แถมตัวซีดอีกตะหาก
- แต่ไม่รู้สิ ตั้งแต่มีตติ้งครั้งนั้นมั้ง มันก็เลยทำให้ชั้นเอ็นดูเธอ จนเกิดเป็นความรัก
- เวลาเธอมีปัญหา ชั้นอยากจะช่วยเหลือเธอมากๆ เลยนะ
แต่ไม่รู้จะทำไงดี เดี๋ยวความแตก คนอื่นเค้าจะรู้หมด ว่าชั้นชอบเธอ

- ชั้นก็เนียนอยู่ตั้งนาน ...จนเธอมาจับไต๋ได้ แย่จัง
แล้วเธอยังมาหาว่าชั้น เป็น คังชินวูที่หลุดมาจาก You're Beautiful อีก

(ถามจริงๆ ชั้นเหมือนตรงไหน อย่างน้อยชั้นก็ไม่ได้แสนดีขนาดนั้นซะหน่อย)

- จริงๆ ชั้นก็ไม่ใช่คนดูหนัง-ซีรีย์เกาหลีนักหรอก แต่ก็ดูเพราะเธอนี่ละ
- หลังจากได้ดูซีรีย์ You're ชั้นก็เลยรู้ว่า ..พฤติกรรมของชั้นเนี้ย มันเข้าข่าย ชินวู

- หลังจากดูจบ ก็เกิดอาการอินขึ้นมา ...ชั้นเรียกเธอว่า พริมมินัม ส่วนเธอเรียกชั้นว่า คังชินพู

..............................

- เชื่อม่ะ ชั้นตีแบดสนุกมากๆ เพราะตีกะคนอ่อนอย่างเธอ กร๊ากกกก
- ชั้นก็เลยตีลูกแบดอัดหัวเธอไปทีนึง ก่อนเธอจะมาเอาคืนตอนหลังโดยใช้ไม้นั่นฟาดหัวชั้นเลย

- ตอนชั้นบอกชอบเธอ เธอดันมากินขนม ง่ำๆ ทำมิวสิคอะไรก็ไม่รู้เว้ ( ไม่ซึ้งเลย)
- ตอนเธอบอกชอบชั้น ก็ทำใจแป่วมากๆ เลยนะ แต่ชั้นทำใจไว้แล้วละ
- เธอชอบใจร้ายอยู่บ่อยๆ ชอบแกล้งชั้นประจำ แต่ทำไมชั้นกลับไม่รู้สึกอะไรเลยแฮะ

- ชั้นดีใจมากเลยนะ ที่เธอร้องเพลงให้ชั้นฟัง
ทั้งๆที่เธอไม่ค่อยอยากร้องเพลงซะเท่าไร เพราะเธอหน่ะ เสียงเหียกมากกก
( ชั้นก็เสียงเหียกพอๆ กันนะแหละ ต่ำซะ เสียงสูงไม่ได้เลย )

- ดีใจอีกเรื่องคือ เธอวาดรูป คนแบบ SD ได้ วะว้าววว
แล้วเธอก็วาดรูป เราสองคน รวมไปถึงรูปเพื่อนๆ ด้วย
( รูปชั้นถือตุ๊กตากระต่ายเอ๋อ ส่วนเธอถือตุ๊กตาหมากะหร่อง สุโค่ยมาก )

- ปกติคนที่คบกับชั้นจะต้องถูกตีเหม่ง แต่เธอนี่ยกเว้น เพราะชั้นตีหัวไม่ได้ ไม่งั้นจะถูกเธอโกธร

- เวลาเธอโกธร..ชั้นโคตรรรรรรรรู้สึกผิดเลยหวะ ( ทำเสียงแบบพี่เต๋อ กวนมึนโฮ ประกอบด้วยนะ)

- หลังจากเธอไปอยู่ลาดกระบัง เธอก็ดันไปรูมเมทกะยัยแว่นแก้มก้นเพื่อนเซนต์ฟรังของเธอ (ชิ)
แต่ก็ดี เธอจะได้ไม่เหงา อยู่กะแก้มอ่ะดีแล้ว โหะๆๆ

- เธอหน่ะ กินเก่งนะ รู้ป่ะ ความสามารถในการสวาปามของเธอมัน LV.5 (เต็ม LV.8) ส่วนชั้นมัน LV.2 เอง

- สมัยก่อน พาราไดซ์ยังไม่มา ....ซีคอนก็ไม่ไป ถ่อไปถึง เซนทรัล บางนานู้น 5555+
- เวลาไปหาเธอทีไร รู้สึกเวลามันสั้นๆ พิกลแฮะ ถึงกับอยากหยุดเวลา บลาๆ ไว้เลยแหละ

- เพราะเธอบางครั้งก็ชอบทำนิสัยเด็ก ชั้นเลยอยากกินเด็กอย่างเธอ หึหึ ( ล้อเล่นนะ จริงๆ ก็น่ารักดี )

- หนังที่ชั้นดูกับเธอแล้วมีความสุขมากที่สุด : Prince of persia
- หนังที่ชั้นดูกับเธอแล้วเธอดันหลับเนียนสบายที่สุด : ม๊อบหน้าขน ซนป่วนเมือง
- หนังที่ชั้นดูกับเธอแล้วเกือบกลับบ้านไม่ได้ทั้งคู่ : Inception
- หนังที่ชั้นดูคนเดียวตอนเพิ่งเลิกกับเธอแล้วน้ำตาแตกมากที่สุด : สิ่งเล็กๆที่เรียกกว่ารัก ควบ กวนมึนโฮ

-  ผีปลาที่รางรถไฟ พระจอมลาดกระบัง น่ากลัวมาก น่ากลัวจนถึงขนาด เธอกระโดดกรี๊ดตัวลอยเลยทีเดียว
-  ผีงูริมถนน ก็เหมือนกัน น่ากลัวจนต้องหลบ เพราะคิดว่า มันยังไม่ตาย ...
- นอกจากผีแล้ว ด้วงตัวเล็กๆ ยังทำให้เธอกลัวได้ ( ก็มันเกาะขาเค้าเจ็บนิ T T)

- เวลาแก้มไปทำงาน ยังไม่กลับหอ เธอชอบงอแง บอกว่าถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ...ทั้งที่ในห้องนั้น
ไม่ได้มีเธออยู่เพียงลำพังซะหน่อย เวลาชั้นคุยโทสับกับเธอ ชอบได้ยินเสียงคนเรียกเธอให้เปิดประตูบ่อยๆ (หึหึ)

- ต่อจากข้างบน เสียงที่ว่านั่น คือ เสียง ผีป้าซักรีดที่มาเคาะประตูทวงเงินค่าซักรีดตะหาก ฮ่าๆๆ ( ขำ )

- หนักๆเข้า เธอก็จะร้องไห้ แล้วก็น้อยใจเพื่อน อันนี้ ชั้นไม่รู้ว่า เธอกลัวผี หรือว่า กลัวการอยู่คนเดียวกันแน่อ่ะ

- เธอเคยร้องไห้ เพราะว่า ชั้นดันเดินตากฝนไปทำงาน หลังจากนั้น ชั้นก็เลยไม่เดินตากฝนอีกเลย
- ชั้นกลับมาเดินตากฝนอีกครั้ง มาทำมิวสิควีดีโอตัวใหม่อีกครั้ง ก็ตอนชั้นเลิกกับเธอนี่ละ

- เพราะการตากฝนนี่ละ เลยทำให้ชั้นพบกับคนบางคนที่ชั้นไม่เคยคาดคิด

- บังเอิญไปม่ะ ถ้าคนๆนั้น มีชื่อเล่นว่า " พิม "


หลายๆอย่างเธอจำไม่ได้หรอก เพราะเธอหน่ะ ชอบปล่อยเบลอ
ก็เพราะคนอย่างเธอมันติดเพื่อนบ้างาน ซะมากกว่า เพราะชั้นรู้ เข้าใจก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่ที่ชั้นรู้สึกได้อย่างนึงก็คือว่า คำว่า รัก ที่เธอเอ่ยออกมา มันคงเป็นความรู้สึกจริงๆ ของเธอใช่ม่ะ
หลายๆสิ่งที่เธอได้ทำให้ชั้น ชั้นสัมผัสได้ว่ามันมีอยู่จริงๆ ชั้นมีความสุขมาก
มีความสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน

แต่แล้ว เรื่องของเรา มันก็เหมือนความฝัน ... ในวันที่เธอบอกว่า ไม่ได้รู้สึกอะไรกับชั้นแล้ว

รู้สึกเฉยๆ กับชั้นแล้ว ... ไม่ได้รักแล้ว ไม่ได้คิดถึงแล้ว ไม่ได้คิดอะไรกับชั้นแล้ว

ตอนแรก ชั้นก็ทำใจไว้แล้วว่าเราห่างกัน
แล้วเธอมาอยู่สังคมแบบนี้ ก็น่าจะรู้สึกแบบนี้ ....
แต่กับชั้น มันรู้สึกใจหาย ....ถึงแม้ชั้นจะเคยบอกกับเธอว่า

" วันนึงถ้ามีคนเสียใจ ก็ขอให้คนคนนั้นเป็นพี่เอง ได้มั้ย "

ถามว่า ชั้นอยากเลิกกับเธอมั้ย ตอบได้เลยว่า ไม่อยาก
ถามว่า โกธรเธอ มั้ย ... ชั้นไม่โกธร
ที่ทำแบบนั้น ทั้งหมดก็เพราะรักเธอนะแหละ

แต่ถ้าเธอไม่มีใจแล้ว ชั้นก็ไม่รู้จะอยู่ไปเพื่ออะไร

ในที่สุด ชั้นก็หนีสัจธรรมไม่พ้น พระรองยังไงก็เป็นพระรองวันยังค่ำ

คังชินพู ที่เธอเคยบอกว่า ดีกับเธอมากมาย สุดท้ายก็เป็นได้แค่นี้
ชั้นก็เลยยอมรับชะตากรรม ยอมถอยห่างออกจากเธอ

...ตอนนั้น

ในใจมันอยากจะร้องไห้มากๆ แต่ก็ร้องไม่ได้ ได้แต่น้ำตาซึม ยิ้มแห้งๆ
เพราะไม่อยากให้เธอเห็นว่าชั้นร้องไห้ ..

ตอนเธอร้องไห้ชั้นทำได้เพียงเช็ดน้ำตากับขอให้เธอพูดอะไรบ้างซักอย่าง

แต่เธอกลับไม่รู้อะไร นอกจาก คำว่า .. ก็ไม่รู้จะพูดอะไร ..ลึกๆ ชั้นเสียใจนะ

เพราะที่ผ่านมา ชั้นเจอเรื่องอะไรมา เธอก็รู้ แล้วเธอยังจะมาทำให้ชั้นเสียใจเพราะเรื่องทำนองนั้นอีก

แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้จะทำไงได้ละ ...
ชั้นก็เลยปลอบใจตัวเองว่า ไม่เป็นไรหรอก ชั้นแข็งแรงอยู่แล้ว

แล้วเราก็คุยกันอยู่นานจนกระทั่ง ชั้นร่ำลาเธอออกมา นั่งเล่นเน็ตอยู่ที่ร้านเน็ตจนเช้า

เช้านั้น ...ชั้นไม่รู้ว่าชั้นเป็นอะไร พอออกจากร้าน จะเดินออกมาจากที่นั่น

เรี่ยวแรงมันก็ไม่ค่อยมี หัวใจชั้นเต้นแรงมาก ...ชั้นหันกลับไปมอง แล้วก็พูดกับตัวเองเบาๆว่า

" นี่กุจะไม่ได้มาที่นี่อีกแล้วเหรอ  กุจะไม่ได้เจอพริมอีกแล้วใช่ม่ะ "

เท่านั้นละ น้ำตาชั้นมันก็ไหลออกมา ... แล้วชั้นร้องไห้อย่างไม่อายน้ำตาเดินออกมาเรื่อยๆ

ถึงคนจะมองชั้นยังไง ชั้นก็เดินต่อไป ชั้นเดินร้องไห้ไปเรื่อยๆ

จนถึงสถานีรถไฟพระจอมลาดกระบัง แล้วชั้นก็หยุดนั่งตรงที่ชานชลา

แล้วก็ไปซื้อ น้ำเปล่าที่ป้าขายน้ำแถวนั้น เค้าขายอ่ะ

เพื่อเอามาล้างน้ำหน้า ล้างน้ำตา ล้างความเสียใจ ..

ก็นั่งอยู่พักนึง
( เพราะว่า รถไฟแม่งไม่มาซะที ชั้นก็เลยเซง นั่งรถตู้เข้ากรุงเทพแม่งเลย จะกลับปราจีนไม่กลับและ )

จากนั้นก็ถ่อสภาพตัวเอง กระเซาะกระแซะไปดูหนังเรื่อง สิ่งเล็กๆ ที่เรียกกว่ารัก

เพื่อ Build อารมณ์รักวัยเรียน ---
ก่อนจะมากระซากอารมณ์ต่อเนื่อง คอมโบเซต เฮิร์ตน้ำตาตกในกับ กวนมึนโฮ

( เหยดดดดด กับประโยค คุณไม่สงสารชั้นบ้างเหรอ มากมายอ่ะ )

ขอบอกว่า  ร้องไห้เป็นระลอกคลื่น น้ำตาพรากทุก 15 นาที
พอดูเสร็จก็ประมาณ บ่าย 3 - 4 ก็กลับปราจีนโดยสวัสดิภาพ

 เฮ้อ .......................

---------------------------

 

จบ ภาคแรก ... เอพพิโซด ทู เด๋วมาเขียนใหม่

ปล.ขอบคุณมากๆนะ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำให้ชั้นนะ
ยัยกระต่ายเอ๋อ พริมมินัม เอาไว้เธอหายรู้สึกผิดกับชั้นเมื่อไหร่ เราคอยมาคุยกันนะ

ชั้นจะรอวันนั้น ....ชั้นไม่อยากบังคับ หรือ ทำให้เธอลำบากใจ

ถึงแม้เธอจะไม่ได้อ่าน Entry นี้ของชั้น แต่ก็ขอฝากเพลงนี้ไปถึงเธอละกัน

 

แค่นั้นเอง ... ชั้นรักเธอแค่นั้นจริงๆ seeya